بَعداَز مآہ ها می‌آیے..

بَعداَز مآہ ها می‌آیے..
میبینے ڪِہ عِشقِ ڪُهنِه‌اَت
سَر بآز ڪَردِہ..اَما مَن دیگَر
هَمان مَنِہ دیرین نیستَم..
قَهقَهِه‌هایِ شیرینَم
شُدِہ اَند یِڪ مُشت هِق‌هقِ خَراش‌دَهَندِہ!
وُجودے تآریڪ بِہ وُجودَم پِیوَند خوردِہ..
گیسوانِ بُلَندَم
دیگَر سَرِ جآیَش نیست..
[رُبودِہ شُدِه]..
سَردَرد هآیِ عَجیب
ڪِہ ستونِ فَقراتَم را می‌لَرزانَند،
شَب هآیِ مَرا دُنبآل می‌ڪُنَند..
مَن تَنها مینِویسَم..
مینِویسَم ڪِہ چِطور مَرا
بِہ بآد سِپُردے تآ دیگَر
دَر تو جایے نَداشتِہ بآشَم..
مینِویسَم چِطور قَطرِه‌قَطرِه‌یِ خونَم را
دَر شیشِہ اے ریختی‌و
گُذاشتے ڪُنجِ دِلَت تآ
هَر وَقت ڪِہ خَستِہ شُدے اَز اَفڪآرِ خَفَقآن آوَرَم شیشِه‌یِ عُمرَم را بِشڪَنے و
بوم..!!
مَن غُبآرے بِشَوَم‌و
بِہ نآڪُجا آباد پَرواز ڪُنَم..
مینِویسَم ڪِہ چِطور
رویآهایَم پوسیدِہ شُدَند..