چراغ های شهر،

چراغ های شهر،
خاموش میشوند...
و تاریکی،
در شهر
اُتراق میکند....
و سکوت..
حکمرانیش را آغاز....
نسیمی،
در حوالی روحم،
وزیدن میگیرد...
و خواب، امشب
گویا از چشمانم فراریست...
من...
سالهاست زنده ام!
اما
هنوز
مفهوم زنده بودن را
نمیدانم.....
به اطرافم مینگرم...
آه.. دگر حتی جیرجیکهای سخاوتمند نیز
به دیدارم نمی آیند...
و امشب
چه غریبانه
در طلب آغوش تو اَم...
لِیک..
......
بگذار این نقطه ها در پایان هر قصه ام بماند...
چرا که من... سالهاست از سخن گفتن، بیزارم.......

Reyhan 1383