تو که باشی ،

تو که باشی ،
ترانه دیگر جایی ندارد برایم ،
تو می شوی همه و همه می شوند پوچ،
تو می شوی ظاهر و همه می شوند پنهان ِ محض،
.
.
.
تو که باشی ،
شعر می رود خانه و خانه می شود تو ،
اصلن تو که باشی هیچ چیزی دیگر کم نیست ،
تو می شوی تمام و تمام می شوم در تو.......