جان های مردد

جان های مردد
بس اندوهم می دهند .
تمامی فخرشان , رنج
همه ی تمجیدشان آزرم و خود آزاری است .
خود را به ریسمان شان
نمی آویزم از خلال زمان
آز آنرو درود می فرسدتم
رشک ورزی نومید زهر آگین - شهداوار نگاه شان .
می خواهید از ته دل نفرینم کنید
و گوشم را بپیچید !
جستجوی عبث این چشم ها
به تشویق می بردم , تا به ابد .


اکنون میان دو هیچ _ جان های نا مطمئن
نیچه