سایه های کلاغ
پارت پنجم | اتاق شماره ۱۳
چند ثانیه قبل...
تمام عمارت در تاریکی فرو رفته بود.
صدای جیغ مهمانها، افتادن لیوانها و همهمهی نگهبانها از هر طرف شنیده میشد.
اما برای آوا...
همهی صداها انگار دور شده بودند.
تنها چیزی که حس میکرد، دستی بود که محکم دور مچش حلقه شده بود.
خواست جیغ بکشد.
اما دست دیگری جلوی دهانش قرار گرفت.
ـ «آروم...»
صدای مرد غریبهای بود.
نفسهای آوا تند شد.
با تمام قدرت آرنجش را به عقب کوبید.
صدای نالهی کوتاهی آمد.
از فرصت استفاده کرد و خودش را رها کرد.
شروع به دویدن کرد.
راهروها تاریک بودند.
چراغهای اضطراری فقط هر چند متر یکبار چشمک میزدند.
سایهی تابلوهای قدیمی روی دیوار، شبیه آدمهایی بود که از دل تاریکی بیرون آمده باشند.
آوا چند بار پیچید.
دیگر نمیدانست کجاست.
فقط میدوید.
«باید از این عمارت برم بیرون...»
ناگهان درِ یکی از اتاقها باز شد.
دستی او را به داخل کشید.
آوا از ترس فریاد زد و با مشت به سینهی مرد کوبید.
ـ «ولم کن! ولم کن!»
اما صدای آشنا و محکمی گفت:
ـ «خودتی... آروم باش.»
آوا با وحشت سرش را بالا آورد.
آرمان بود.
نفسنفس میزد.
برای اولین بار، موهای مرتبش به هم ریخته بود و گوشهی پیشانیاش خراش برداشته بود.
او در را بست و قفل کرد.
آوا هنوز از ترس میلرزید.
چند قدم از او فاصله گرفت و خودش را به دیوار چسباند.
ـ «دیگه... دیگه نزدیکم نشو...»
آرمان چیزی نگفت.
فقط از پنجرهی اتاق بیرون را نگاه کرد.
نور چراغقوهی نگهبانها محوطه را جستوجو میکرد.
زیر لب گفت:
ـ «لعنتی...»
آوا با صدایی گرفته پرسید:
ـ «چی شده؟»
آرمان برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ «برق رو عمدی قطع کردن.»
ـ «کی؟»
ـ «کسی که امشب اومده دنبالت.»
قلب آوا فرو ریخت.
ـ «یعنی... اون مردی که تو تاریکی...»
ـ «نه.»
نگاهش را به چشمان آوا دوخت.
ـ «از اون خطرناکتر.»
سکوت سنگینی بینشان افتاد.
آوا سعی میکرد نفسهایش را کنترل کند.
دستهایش هنوز میلرزیدند.
آرمان متوجه شد.
بطری آبی روی میز بود.
آن را برداشت و به سمتش گرفت.
ـ «بخور.»
آوا با تردید نگاهش کرد.
ـ «از کجا معلوم تو هم نخوای بهم آسیب بزنی؟»
برای اولین بار، نگاه آرمان رنگی از دلخوری به خود گرفت.
نه خشم...
بلکه زخمی خاموش.
ـ «اگر میخواستم بهت آسیب بزنم... همون شب اول لازم نبود جونم رو جلوی گلوله بذارم.»
آوا چیزی نگفت.
حرفش منطقی بود.
اما اعتماد کردن به مردی که رئیس یک باند مافیایی بود، برایش آسان نبود.
بطری را گرفت.
جرعهای نوشید.
همان لحظه، نگاهش به درِ چوبی اتاق افتاد.
روی پلاک برنجی آن نوشته شده بود:
اتاق شماره ۱۳
کنارش، نماد یک کلاغ با بالهای باز حک شده بود.
دلش آشوب شد.
ـ «این نشونه... همونیه که روی پاکت بود.»
آرمان با اخم به در نگاه کرد.
آرام زمزمه کرد:
ـ «پس اونها از قبل میدونستن تو اینجا میای...»
ناگهان...
تق... تق... تق...
صدای سه ضربهی آرام به در.
هر دو خشکشان زد.
بعد صدای مردی از پشت در شنیده شد.
آرام...
خونسرد...
و آشنا.
ـ «آرمان...»
سکوت.
ـ «میدونم اونجاست.»
آوا رنگش پرید.
این صدا...
کاوه بود.
اما چیزی در لحنش تغییر کرده بود.
دیگر خبری از آن لبخندهای بازیگوش نبود.
صدایش سرد، عمیق و تهدیدآمیز شده بود.
او ادامه داد:
ـ «در رو باز کن... وگرنه مجبور میشم خودم وارد بشم.»
آرمان آهسته اسلحهاش را از پشت کمر بیرون کشید.
ضامنش را آزاد کرد.
بدون اینکه نگاهش را از در بردارد، آرام به آوا گفت:
ـ «هر اتفاقی افتاد... پشت سر من بمون.»
آوا گلویش را به سختی قورت داد.
ضربهی چهارم به در...
این بار آنقدر محکم بود که چوب در ترک برداشت.
چند ثانیه قبل...
تمام عمارت در تاریکی فرو رفته بود.
صدای جیغ مهمانها، افتادن لیوانها و همهمهی نگهبانها از هر طرف شنیده میشد.
اما برای آوا...
همهی صداها انگار دور شده بودند.
تنها چیزی که حس میکرد، دستی بود که محکم دور مچش حلقه شده بود.
خواست جیغ بکشد.
اما دست دیگری جلوی دهانش قرار گرفت.
ـ «آروم...»
صدای مرد غریبهای بود.
نفسهای آوا تند شد.
با تمام قدرت آرنجش را به عقب کوبید.
صدای نالهی کوتاهی آمد.
از فرصت استفاده کرد و خودش را رها کرد.
شروع به دویدن کرد.
راهروها تاریک بودند.
چراغهای اضطراری فقط هر چند متر یکبار چشمک میزدند.
سایهی تابلوهای قدیمی روی دیوار، شبیه آدمهایی بود که از دل تاریکی بیرون آمده باشند.
آوا چند بار پیچید.
دیگر نمیدانست کجاست.
فقط میدوید.
«باید از این عمارت برم بیرون...»
ناگهان درِ یکی از اتاقها باز شد.
دستی او را به داخل کشید.
آوا از ترس فریاد زد و با مشت به سینهی مرد کوبید.
ـ «ولم کن! ولم کن!»
اما صدای آشنا و محکمی گفت:
ـ «خودتی... آروم باش.»
آوا با وحشت سرش را بالا آورد.
آرمان بود.
نفسنفس میزد.
برای اولین بار، موهای مرتبش به هم ریخته بود و گوشهی پیشانیاش خراش برداشته بود.
او در را بست و قفل کرد.
آوا هنوز از ترس میلرزید.
چند قدم از او فاصله گرفت و خودش را به دیوار چسباند.
ـ «دیگه... دیگه نزدیکم نشو...»
آرمان چیزی نگفت.
فقط از پنجرهی اتاق بیرون را نگاه کرد.
نور چراغقوهی نگهبانها محوطه را جستوجو میکرد.
زیر لب گفت:
ـ «لعنتی...»
آوا با صدایی گرفته پرسید:
ـ «چی شده؟»
آرمان برای چند ثانیه سکوت کرد.
بعد آرام گفت:
ـ «برق رو عمدی قطع کردن.»
ـ «کی؟»
ـ «کسی که امشب اومده دنبالت.»
قلب آوا فرو ریخت.
ـ «یعنی... اون مردی که تو تاریکی...»
ـ «نه.»
نگاهش را به چشمان آوا دوخت.
ـ «از اون خطرناکتر.»
سکوت سنگینی بینشان افتاد.
آوا سعی میکرد نفسهایش را کنترل کند.
دستهایش هنوز میلرزیدند.
آرمان متوجه شد.
بطری آبی روی میز بود.
آن را برداشت و به سمتش گرفت.
ـ «بخور.»
آوا با تردید نگاهش کرد.
ـ «از کجا معلوم تو هم نخوای بهم آسیب بزنی؟»
برای اولین بار، نگاه آرمان رنگی از دلخوری به خود گرفت.
نه خشم...
بلکه زخمی خاموش.
ـ «اگر میخواستم بهت آسیب بزنم... همون شب اول لازم نبود جونم رو جلوی گلوله بذارم.»
آوا چیزی نگفت.
حرفش منطقی بود.
اما اعتماد کردن به مردی که رئیس یک باند مافیایی بود، برایش آسان نبود.
بطری را گرفت.
جرعهای نوشید.
همان لحظه، نگاهش به درِ چوبی اتاق افتاد.
روی پلاک برنجی آن نوشته شده بود:
اتاق شماره ۱۳
کنارش، نماد یک کلاغ با بالهای باز حک شده بود.
دلش آشوب شد.
ـ «این نشونه... همونیه که روی پاکت بود.»
آرمان با اخم به در نگاه کرد.
آرام زمزمه کرد:
ـ «پس اونها از قبل میدونستن تو اینجا میای...»
ناگهان...
تق... تق... تق...
صدای سه ضربهی آرام به در.
هر دو خشکشان زد.
بعد صدای مردی از پشت در شنیده شد.
آرام...
خونسرد...
و آشنا.
ـ «آرمان...»
سکوت.
ـ «میدونم اونجاست.»
آوا رنگش پرید.
این صدا...
کاوه بود.
اما چیزی در لحنش تغییر کرده بود.
دیگر خبری از آن لبخندهای بازیگوش نبود.
صدایش سرد، عمیق و تهدیدآمیز شده بود.
او ادامه داد:
ـ «در رو باز کن... وگرنه مجبور میشم خودم وارد بشم.»
آرمان آهسته اسلحهاش را از پشت کمر بیرون کشید.
ضامنش را آزاد کرد.
بدون اینکه نگاهش را از در بردارد، آرام به آوا گفت:
ـ «هر اتفاقی افتاد... پشت سر من بمون.»
آوا گلویش را به سختی قورت داد.
ضربهی چهارم به در...
این بار آنقدر محکم بود که چوب در ترک برداشت.
- ۶.۴k
- ۱۴ تیر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط