همه ی ما آدم ها، باید یک لیست حضور و غیاب داشته باشیم. یک

همه ی ما آدم ها، باید یک لیست حضور و غیاب داشته باشیم. یک لیست بلند، که اسم تمام آدم های دور و نزدیک زندگیمون رو داخلش بنویسیم.


هر وقت در زندگیمون اتفاقی افتاد، یکی یکی اسم های اون لیست رو بخونیم، و ببینیم کی حاضر بوده و کی غایب،‌ چه آدم هایی تو روز های سخت زندگیمون حضور داشتن، و چه آدم هایی فقط در خوشی ها کنارمون بودن، چه آدم هایی در طوفان دستمون رو گرفتن، و چه آدم هایی بعد از تموم شدن طوفان، تازه آفتابی شدن.


لیست رو نگاه کنیم، تا بفهمیم حضور آدم ها به دور و نزدیک بودنشون نیست، به اندازه ی ارزشی هست که براشون داریم.


حضور و غیاب که تموم شد، شروع کنیم به حذف کردن. حذف کردن آدم هایی که بیش از حد در زندگیمون غایب بودن، آدم هایی که باید بفهمن دیگه در زندگیمون جایی ندارن.


می دونم آدم های کمی باقی می مونن، ولی کدوم یکی بهتره؟ یک لیست بلند از آدم هایی که همیشگی نیستن، و فقط در خوشی ها حضور دارن، یا یک لیست کوتاه، از آدم هایی که هیچوقت تنهات نمی ذارن، حتی در سخت ترین شرایط؟