ای که

‌ ‌ای که
از صبح بهار
نیز دل انگیزتری،
شاخه‌ی نسترنی پیچک آغوش منی،
صبح آغـاز شد و چشم دل منتـظرت
پلک بُگشای که آغاز من و جان منی...