هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم

هرگه که شبی خود را در میکده اندازیم
صد فتنه برانگیزیم صد کیسه بپردازیم
آن سِر که بُوَد در می ، وان راز که گوید نی
ما مونس آن سِریم ٫ ما محرم آن رازیم
هر نغمه که پیش آرند ما با همه در شوریم
هر ساز که بنوازند ما با همه در سازیم
آن روز که در محشر مردم همه گرد آیند
ما با تو در آن غوغا دزدیده نظر بازیم
بر یاد تو هر ساعت مانند عبید
اکنون بزمی دگر افروزیم عیشی دگر آغازیم (عبید زاکانی»غزلیات)
دوستان عزیز ٬ شبتون خوش
تا درودی دیگر ٫ بدرود