قسمت اول
🌹قسمت اول🌹
🔹 اگر تا دیروز فقط اصلاحطلبان خود را مدعیالعموم مردم میدانستند و آرزوهایشان را با نام مطالبات مردمی مطرح میکردند، حالا در طیفی از جریان انقلابی هم کسانی مدعیالعموم مردم شدهاند، مدعیالعموم هستۀ سخت، مدعیالعموم حامیان نظام و مدعیالعموم همه کسانی که حاضرند برای حفظ و بقای جمهوری اسلامی هزینه بدهند.
رأی آوردن در انتخابات همیشه میتواند فریبنده باشد و فرد یا جریان سیاسی پیروز را در ورطهای از غرور بیندازد که خود را مالک همه افکار عمومی بداند یا حتی با وهم آنکه اصالت بر دوقطبی مردم و حاکمیت است، در عین حضور در حاکمیت، ژست اپوزیسیونی بگیرد. مسیری که اصلاحطلبان بارها و بلکه همیشه آن را پیموده و میپیمایند. حالآنکه نه مردم الزاماً در برابر حاکمیت تعریف میشوند و نه آنهایی که برای حضور در دل همین حاکمیت، مردم را با خود همراه کردهاند، میتوانند همزمان جایگاهی در تقابل با حاکمیت برای خود تعریف کنند. فرقی هم نمیکند انتخابات مجلس باشد یا ریاستجمهوری، وهم قدرت شخصی، اهل سیاست را بهاشتباه و محاسبات غلط میرساند.
🔹 از روزهای بعد از انتخابات مجلس در سال ۱۴۰۲ جریانی را وهم پیروزی گرفت و آنها با شعار تغییر ترکیب هیئترئیسه مجلس مانور قدرت خود را شروع کردند. گرچه در همان آغازین روزهای شکلگیری مجلس جدید و عیان شدن وزن جریانهای مختلف، دریافتند آنقدرها هم که فکر میکردند، پیروز نبودهاند!
این جریان بعدتر سراغ مدل دیگری از کنشگری رفت و با ادعای نمایندهٔ هستۀ سخت نظام بودن، در لفافهای از مطالبهگری، نظام را تهدید کرد که اگر فلان نشود و بهمان نشود، هستۀ سخت نظام که حاضر است برای حفظ جمهوری اسلامی همه هزینهای بدهد، از نظام ناامید میشود و عبور میکند و دیگر فاتحه نظام را باید خواند! یا در جایی دیگر به تجمعات غیرقانونی که خود همیشه منتقد آن بودهاند، رسمیت بخشیدند. حتی اگر بپذیریم که هستۀ سخت و وفادار نظام الزاماً به همین افراد رأی داده - که نداده است - آن رأی هم برای این بود که این افراد را نیروهای نظام جمهوری اسلامی و خدمتگزاران میهن تشخیص داد، نه اینکه آنها پایگاه رأی خود را همچون سیاست اصلاحطلبانهٔ «فشار از بالا و چانهزنی از پایین» قطبی در مقابل نظام تعریف کنند و بخواهند به پشتوانه رأی حامیان نظام، ژستهای اپوزیسیونی بگیرند.
🔹 این قسم مواضع بیش از آنکه توصیهای دلسوزانه به نظام تلقی شود، بوی گروگانگیری هستۀ سخت را میدهد تا نظام مجبور شود بدون خون و خونریزی! تن به خواستههای آنان دهد که شاید در نگاه اول هم خواستهای به حق دیده شود.
🔴 @FarhikhteganOnline
🔹 اگر تا دیروز فقط اصلاحطلبان خود را مدعیالعموم مردم میدانستند و آرزوهایشان را با نام مطالبات مردمی مطرح میکردند، حالا در طیفی از جریان انقلابی هم کسانی مدعیالعموم مردم شدهاند، مدعیالعموم هستۀ سخت، مدعیالعموم حامیان نظام و مدعیالعموم همه کسانی که حاضرند برای حفظ و بقای جمهوری اسلامی هزینه بدهند.
رأی آوردن در انتخابات همیشه میتواند فریبنده باشد و فرد یا جریان سیاسی پیروز را در ورطهای از غرور بیندازد که خود را مالک همه افکار عمومی بداند یا حتی با وهم آنکه اصالت بر دوقطبی مردم و حاکمیت است، در عین حضور در حاکمیت، ژست اپوزیسیونی بگیرد. مسیری که اصلاحطلبان بارها و بلکه همیشه آن را پیموده و میپیمایند. حالآنکه نه مردم الزاماً در برابر حاکمیت تعریف میشوند و نه آنهایی که برای حضور در دل همین حاکمیت، مردم را با خود همراه کردهاند، میتوانند همزمان جایگاهی در تقابل با حاکمیت برای خود تعریف کنند. فرقی هم نمیکند انتخابات مجلس باشد یا ریاستجمهوری، وهم قدرت شخصی، اهل سیاست را بهاشتباه و محاسبات غلط میرساند.
🔹 از روزهای بعد از انتخابات مجلس در سال ۱۴۰۲ جریانی را وهم پیروزی گرفت و آنها با شعار تغییر ترکیب هیئترئیسه مجلس مانور قدرت خود را شروع کردند. گرچه در همان آغازین روزهای شکلگیری مجلس جدید و عیان شدن وزن جریانهای مختلف، دریافتند آنقدرها هم که فکر میکردند، پیروز نبودهاند!
این جریان بعدتر سراغ مدل دیگری از کنشگری رفت و با ادعای نمایندهٔ هستۀ سخت نظام بودن، در لفافهای از مطالبهگری، نظام را تهدید کرد که اگر فلان نشود و بهمان نشود، هستۀ سخت نظام که حاضر است برای حفظ جمهوری اسلامی همه هزینهای بدهد، از نظام ناامید میشود و عبور میکند و دیگر فاتحه نظام را باید خواند! یا در جایی دیگر به تجمعات غیرقانونی که خود همیشه منتقد آن بودهاند، رسمیت بخشیدند. حتی اگر بپذیریم که هستۀ سخت و وفادار نظام الزاماً به همین افراد رأی داده - که نداده است - آن رأی هم برای این بود که این افراد را نیروهای نظام جمهوری اسلامی و خدمتگزاران میهن تشخیص داد، نه اینکه آنها پایگاه رأی خود را همچون سیاست اصلاحطلبانهٔ «فشار از بالا و چانهزنی از پایین» قطبی در مقابل نظام تعریف کنند و بخواهند به پشتوانه رأی حامیان نظام، ژستهای اپوزیسیونی بگیرند.
🔹 این قسم مواضع بیش از آنکه توصیهای دلسوزانه به نظام تلقی شود، بوی گروگانگیری هستۀ سخت را میدهد تا نظام مجبور شود بدون خون و خونریزی! تن به خواستههای آنان دهد که شاید در نگاه اول هم خواستهای به حق دیده شود.
🔴 @FarhikhteganOnline
- ۸۰۶
- ۱۹ فروردین ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط