دلــــــــم میـــخواهد،

دلــــــــم میـــخواهد،
از زمان فرار کنـــــم ...

بازگردم به قبرستانــــــــے از خاطراٺ ...
و به یاد آورم
لحظہ به لحظہ احساساتم را...!

بازهم بخندم ...

بـــــے توجه ب آدمها
بی بهانــــــه گوشه اۍ بنشینم،

زانوهایم را در آغوش بگیرم و
بغض هایم را رها کنم ...

سکوت را بشکـــــنم...
حرف بزنـــــم... همه چیز رابگویـــــم ...
کودکے باشم که حرفی در دلش نمیماند ...

گاه مغرور باشم ...!
و کسی باشد که خواستار شکستن حریمم شود...

تنها نباشم ...

بگذرم از تمام مشکلاٺ ...
از تمام خاطراٺ ...
از تمام لحظات وجودٺ ...

بی آنکہ ،
دلــــــــــم پر از بغـــــض هایی شود،
که تا ابد در گلویم میمانند...

و با بهانه ای کوچک،
دلم بارانی شود ...
و چشمان نمناکم،
ب آرامی به خواب روند ...

دلم تمام لحظات بودن را میخواهد...
تمام خنده ها را...
تمام دنیایی را،که اندکی بیش دوام نداشت ..

اما ...

عقربه هاے ساعت سرنوشٺ من ،
همه شکستـــــہ اند ...
و زندگــــــــــے من،
متوقـــــف شده است ...
مینشینم رو به ساعـــــت
و به آرزوهایــــــــــے مینگرم،
که به مرور،
مثل این عقربــــــــــه ها
از بین رفتــــــــــہ اند.