چه غریب ماندی ای دل،

چه غریب ماندی ای دل،
نه غمی، نه غمگساری
نه به انتظارِ یاری،
نه ز یار، انتظاری

نه‌چنان شکست پُشتم
که دوباره سر برآرم
منم آن درخت پیری
که نداشت برگ و باری