خوشان روز که باشم شعری فراموش شده از خاطر شاعری از دنیا پ

خوشان روز که باشم شعری فراموش شده از خاطر شاعری از دنیا پرکشیده
واژه گم شده در زبانی از یاد رفته
چو دگر کزین جانم جز دیده ای خونین،پری پرپر شده بر جای نمانده است
گر نصیب شود در رهگذر پایانم،شاهد شود دل غم دیده ام بر تبسم یارم
که شاید در دریای گمنام ها آرام گیرم...