‏‏:

‏‏:
بیستوﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﻨﺎﯼ ﺩﻭ ﺩﻭﺳﺖ .
ﺁﺯﻣﻮﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺩﻭ ﻋﺸﻖ .
ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭼﻮ ﮐﺒﮏ ،
ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽﺯﺩ " ﺷﯿﺮﯾﻦ " ،
ﺗﯿﺸﻪ ﻣﯽﺯﺩ " ﻓﺮﻫﺎﺩ !"
ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺒﺎﺯﯼ ﻓﺮﻫﺎﺩ : ﺍﻓﺴﻮﺱ،
ﻧﻪ ﺗﻮﺍﻥ ﮐﺮﺩ ﺯ ﺑﯿﺪﺭﺩﯼ " ﺷﯿﺮﯾﻦ " ﻓﺮﯾﺎﺩ .
ﮐﺎﺭ " ﺷﯿﺮﯾﻦ " ﺑﻪ ﺟﻬﺎﻥ ﺷﻮﺭ ﺑﺮﺍﻧﮕﯿﺨﺘﻦ ﺍﺳﺖ !
ﻋﺸﻖ ﺩﺭ ﺟﺎﻥ ﮐﺴﯽ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﺍﺳﺖ !
ﮐﺎﺭ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺑﺮﺁﻭﺭﺩﻥ ﻣﯿﻞ ﺩﻝ ﺩﻭﺳﺖ
ﺧﻮﺍﻩ ﺑﺎ ﺷﺎﻩ ﺩﺭﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﻭ ﮔﺴﺘﺎﺥ ﺷﺪﻥ
ﺧﻮﺍﻩ ﺑﺎ ﮐﻮﻩ ﺩﺭ ﺁﻭﯾﺨﺘﻦ ﺍﺳﺖ .
ﺭﻣﺰ ﺷﯿﺮﯾﻨﯽ ﺍﯾﻦ ﻗﺼﻪ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟
ﮐﻪ ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺷﯿﺮﯾﻦ ،
ﺑﯽﻧﻬﺎﯾﺖ ﺯﯾﺒﺎﺳﺖ
ﺁﻧﮑﻪ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺭﺱ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﯽﺧﻮﺍﺳﺖ
ﺟﺎﻥ ﭼﺮﺍﻏﺎﻥ ﮐﻨﯽ ﺍﺯ ﻋﺸﻖ ﮐﺴﯽ
ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪﺵ ﺑﺒﺮﯼ ﺭﻧﺞ ﺑﺴﯽ
ﺑﻪ ﻭﺻﺎﻟﺶ ﺑﺮﺳﯽ ﯾﺎ ﻧﺮﺳﯽ...
❤❤