"شعر از خودم"

"شعر از خودم"

بر مزارم بنويسيد که در ظلمت مطلق مرده

سالها بي سرزمين بود و غم دل خورده

بر دلش حسرت بوي تن يارش مانده

در جواني غزلي از غم و غربت خوانده

مي هراسيد ز مردن و کنون در خاک است

هر دو چشمش ز پس خاک تر و نمناک است

مردي از رسته باران و بهاران بوده

که کنون تن به سياهي و فنا بنموده

توشه اي از غم و محنت به سرايش برده

مابقي هر چه که بوده به خدا بسپرده

او کنون در بستر خاک است بي يار و رها

خسته از نامهرباني هاي عشقي بي وفا