Chapter Seven, S², Part ²⁸
Chapter Seven, S², Part ²⁸
***
از اسبش پایین پرید و سری چرخوند. وجود خونه ای درست در وسط این کوهستان پر از دار و درخت کمی عجیب بود، هر چقدر هم که کوچیک باشه.
محیط توسط سربازا محاصره شده بود، نه که برای جلوگیری از فرار بلکه برای محافظت از اون مکان تا زمان رسیدن خبر به فرمانده. راهش رو گرفت سمت در خونه و مستقیم وارد شد. به محض ورودش به حیاط خونه، استاد یو هم پا از اتاق بیرون گذاشت و باعث شد چشم ها به چهره های یکدیگه برخورد کنه.
با دیدن چهره ی پیرمرد، سری به نشونه احترام خم کرد.
.
.
استاد یو و بانو اوک در یک طرف و در طرفی دیگه دونگ جو، مقابل اون ها نشسته بود و بعد از تعریف کامل ماجرا با سری به پایین منتظر واکنشی از جانب اون دو بود.
استاد یو با تجربیاتی که داشت همین حالاشم تا قبل از اومدن دونگ جو، میتونست بفهمه مشکلی هست ولی باز هم کامل شنیدنش از دهن دونگ جو باعث قُل قُل کردن نگرانی تو وجودش شد. بانو اوک در طرف دیگه ی ماجرا دست روی دهان ابراز نگرانی و ترس میکرد.
^ الآن.. کجاست؟
× تو مکانی که پنهان شده بودیم قرار دارن
با دیدن صورت پیرمرد که به فکر فرو رفته بود آروم با صدایی که نگرانی توش حس میشد دوباره دهن باز کرد.
× چقدر... وقت داریم؟...
مرد با این سوال ناگهان نگاهش رو بهش داد.
^ تقریبا هیچی!
با همین دو کلمه انگار صدای ناقوس بلندی تو گوش همه پیچید!
.
.
***
_ عادلانه نیستا جناب پارک افسانه ای
به آرومی قاشق رو بین لب های بسته، پسر خوابیده برد.
_ اینکه همه ی کسای دیگه ای که مثل ما دوتان بیرون آزادانه باهم وقت میگذرونن و به هم عشق میورزن ولی تو حتی نمیزاری عنبیه های براق چشماتو ببینم
قاشق رو توی کاسه گذاشت و هر دو کنار گذاشت.
_ چطوره که اسمتو تغییر بدیم ها؟ مثلا... بلورزاده!
با فک کردن به اسمی که انتخاب کرده لبخند بزرگی زد. انگشتاش موهای پسرک رو کنار زد و با لبخند خیره شد بهش.
_ میدونی یعنی چی؟ یعنی تو برای من مثل.. وایسا... نه نه نه نه قرار نیست بگم! اگه بگمو بشنوی چی؟.. نه اصلا، نمیگم تا زمانی که بیدار بشی، نمیشه که زیباییتو ازم پنهان کنی تازه منم بیام فدای تک تک زیباییات بشم
چشمی چرخوند ولی با دوباره نگاه کردن بهش لبخندی زد.
_ باید زودتر بیدار شیا... قلب این امپراطور داره ضعیف تر میزنه.. نیاز داره به خون. خونی که تو رگاش جریان پیدا کنه
به عقب تکیه داد و آهی کشید.
_ تا کی قراره قربون جزء به جزء پسرکم شم و اون باز برام ناز کنه؟
خیره به صورتی که زیر نور آفتاب در حال خودنمایی بود، لبخند زنان به کمدی که پشتش بود تکیه داده بود.
مگه میشد کسی بدون هیچ تلاشی و حتی بدون انجام دادن کاری بازم انقد به چشم بیاد؟ البته، اینو فراموش نکنیم که این انتخاب چشمای امپراطور بوده، پس در هر صورت قراره بدرخشه.
.
کی زمان گذشت؟ محو یه نفر شدن انقد زمان بره؟ انقد حواس پرت میکنه؟ انقد که محو جیمین شده بود همونطور نشسته خوابش برده بود و حالا دیگه هیچ نوری از بیرون به داخل اتاق نمیتابید.
شب شده بود.
همونطور که چشماش تو محیط اتاق میچرخیدن صدای فریادی شنید.
؛ تهیونگ!
اخمی کرد و آروم بلند شد...
***
از اسبش پایین پرید و سری چرخوند. وجود خونه ای درست در وسط این کوهستان پر از دار و درخت کمی عجیب بود، هر چقدر هم که کوچیک باشه.
محیط توسط سربازا محاصره شده بود، نه که برای جلوگیری از فرار بلکه برای محافظت از اون مکان تا زمان رسیدن خبر به فرمانده. راهش رو گرفت سمت در خونه و مستقیم وارد شد. به محض ورودش به حیاط خونه، استاد یو هم پا از اتاق بیرون گذاشت و باعث شد چشم ها به چهره های یکدیگه برخورد کنه.
با دیدن چهره ی پیرمرد، سری به نشونه احترام خم کرد.
.
.
استاد یو و بانو اوک در یک طرف و در طرفی دیگه دونگ جو، مقابل اون ها نشسته بود و بعد از تعریف کامل ماجرا با سری به پایین منتظر واکنشی از جانب اون دو بود.
استاد یو با تجربیاتی که داشت همین حالاشم تا قبل از اومدن دونگ جو، میتونست بفهمه مشکلی هست ولی باز هم کامل شنیدنش از دهن دونگ جو باعث قُل قُل کردن نگرانی تو وجودش شد. بانو اوک در طرف دیگه ی ماجرا دست روی دهان ابراز نگرانی و ترس میکرد.
^ الآن.. کجاست؟
× تو مکانی که پنهان شده بودیم قرار دارن
با دیدن صورت پیرمرد که به فکر فرو رفته بود آروم با صدایی که نگرانی توش حس میشد دوباره دهن باز کرد.
× چقدر... وقت داریم؟...
مرد با این سوال ناگهان نگاهش رو بهش داد.
^ تقریبا هیچی!
با همین دو کلمه انگار صدای ناقوس بلندی تو گوش همه پیچید!
.
.
***
_ عادلانه نیستا جناب پارک افسانه ای
به آرومی قاشق رو بین لب های بسته، پسر خوابیده برد.
_ اینکه همه ی کسای دیگه ای که مثل ما دوتان بیرون آزادانه باهم وقت میگذرونن و به هم عشق میورزن ولی تو حتی نمیزاری عنبیه های براق چشماتو ببینم
قاشق رو توی کاسه گذاشت و هر دو کنار گذاشت.
_ چطوره که اسمتو تغییر بدیم ها؟ مثلا... بلورزاده!
با فک کردن به اسمی که انتخاب کرده لبخند بزرگی زد. انگشتاش موهای پسرک رو کنار زد و با لبخند خیره شد بهش.
_ میدونی یعنی چی؟ یعنی تو برای من مثل.. وایسا... نه نه نه نه قرار نیست بگم! اگه بگمو بشنوی چی؟.. نه اصلا، نمیگم تا زمانی که بیدار بشی، نمیشه که زیباییتو ازم پنهان کنی تازه منم بیام فدای تک تک زیباییات بشم
چشمی چرخوند ولی با دوباره نگاه کردن بهش لبخندی زد.
_ باید زودتر بیدار شیا... قلب این امپراطور داره ضعیف تر میزنه.. نیاز داره به خون. خونی که تو رگاش جریان پیدا کنه
به عقب تکیه داد و آهی کشید.
_ تا کی قراره قربون جزء به جزء پسرکم شم و اون باز برام ناز کنه؟
خیره به صورتی که زیر نور آفتاب در حال خودنمایی بود، لبخند زنان به کمدی که پشتش بود تکیه داده بود.
مگه میشد کسی بدون هیچ تلاشی و حتی بدون انجام دادن کاری بازم انقد به چشم بیاد؟ البته، اینو فراموش نکنیم که این انتخاب چشمای امپراطور بوده، پس در هر صورت قراره بدرخشه.
.
کی زمان گذشت؟ محو یه نفر شدن انقد زمان بره؟ انقد حواس پرت میکنه؟ انقد که محو جیمین شده بود همونطور نشسته خوابش برده بود و حالا دیگه هیچ نوری از بیرون به داخل اتاق نمیتابید.
شب شده بود.
همونطور که چشماش تو محیط اتاق میچرخیدن صدای فریادی شنید.
؛ تهیونگ!
اخمی کرد و آروم بلند شد...
- ۲.۳k
- ۳۱ شهریور ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط