پارت 2 از عکس فیض ببرین اصن به کیفیتش اهمیت ندین ولی ...

"فقط یه شب. من می‌خوام نشونت بدم که من فقط نفرت نیستم. من فقط خون نیستم. من می‌تونم عشق باشم... اگه تو دستم باشی."

ای.ان سکوت کرد. سکوتی طولانی. سکوتی که سرانجام با حرکتی آهسته و کمی لرزان شکست. سرش را بالا آورد و نگاهش را به چان دوخت.

"...باشه."

چان چشم‌هایش را بست. گویی نفسش را حبس کرده بود و حالا آزاد کرد. سپس دستش را به سمت ای.ان دراز کرد.

ای.ان به دستش نگاه کرد. سفید، سفت، ولی گرم. غیرمنتظره.
سرانجام دستش را گرفت.

خانه ی چانی
خانه‌ای قدیمی، در انتهای شهر. ساختمانی با دیوارهای سفید، پنجره‌های بزرگ، و فضایی پر از نور ماه در شب. گویی چان برای این لحظه آن را آماده کرده بود.

داخل، پر از نقاشی‌هایی بود که چان کشیده بود. تصاویری از یک فرد — ای.ان.
ای.ان دست از دست چان کشید و به دور خودش چرخید. "تو... منو نقاشی کردی؟"

چان با صدایی آرام گفت: "من دیدم تو وقتی داری روی پشت بام می‌خوابی. وقتی آسمون رو نگاه می‌کنی. وقتی به مردم لبخند نمی‌زنی، ولی به ماه می‌خندی. من همه‌ی اون لحظه‌ها رو دیدم. و تصمیم گرفتم که دیگه فقط نگاه نکنم."

ای.ان سکوت کرد. دستش را روی یکی از نقاشی‌ها گذاشت. تصویری از خودش، در حالی که به سمت افق نگاه می‌کند. چهره‌ای خسته، ولی آرام.

"چرا من؟"

چان به او نزدیک شد. دستش را روی شانه‌اش گذاشت. "چون تو اولین کسی بودی که منو دیدی. نه یه خون‌آشام، نه یه وحش، نه یه موجود تاریک. تو منو دیدی. و من نفهمیدم چرا. ولی بعد فهمیدم. چون تو همون چیزی بودی که من دنبالش بودم. یه نوری که نمی‌تونستم داشته باشم، ولی دوست داشتم نگه دارمش."

ای.ان به او نگاه کرد. نگاهی پر از سوال، ولی نه دیگر پر از ترس.

"و الان چی؟"

چان لبخند زد. "الان من می‌خوام تو ببینی که من هم می‌تونم یه انسان باشم. یا شاید نه. ولی من می‌تونم یه وجود باشم که تو دوست داری. من می‌تونم عاشقت باشم، بدون اینکه بخوام تو را از بین ببرم. فقط... به من یه فرصت بده."

ای.ان سکوت کرد. سپس گفت: "تو می‌دونی من نمی‌تونم مثل دیگران باشم. من نمی‌تونم راحت باور کنم. من نمی‌تونم بگم دوستت دارم، حتی اگه احساسش کنم."

چان دستش را بلند کرد و انگشت‌هایش را به آرامی از روی گونه ای.ان رد کرد. "من هم نمی‌خوام تو مثل دیگران باشی. من می‌خوام تو باشی. هرچیزی که تو هستی، کافیه."

ای.ان سرش را پایین انداخت. سپس، بعد از چند لحظه، بلند کرد و گفت:
"بگو چیزی که من دوست دارم."

چان تعجب کرد. "چی؟"

"بگو چیزی که تو دوست داری. چیزی که منو دوست داری. چون من می‌خوام بدونم که تو فقط یه شکار نیستی. که تو فقط یه تمایز نیستی. من می‌خوام بدونم که تو منو دوست داری، یا فقط من یه چیز جدید بودم که نتونستی داشته باشی."

چان دوباره نگاهش کرد. این بار با احترام بیشتر. سپس گفت:

"من دوست دارم چطور تو وقتی خجالتی می‌شوی، سرت را پایین می‌اندازی. دوست دارم چطور وقتی فکر می‌کنی کسی نمی‌بینه، به ستاره‌ها نگاه می‌کنی. دوست دارم چطور تو حتی وقتی می‌ترسی، هنوز می‌ایستی و می‌جنگی. دوست دارم که تو هر کلمه‌ات مهمه. و بیشتر از همه، دوست دارم که تو هنوز مرا به عنوان یک فرد می‌بینی. نه یه موجود."

ای.ان نگاهش را به زمین انداخت. ولی این بار، لب‌هایش خودبه‌خود حرکت کردند.

"...من فکر می‌کنم دارم تو را دوست می‌دارم."

چان باز نفسش را حبس کرد. سپس، به آرامی دستش را به دست ای.ان داد.

"پس بیا. این شب ما باشه."