سربازان وطن در جام جهانی فوتبال؛

سربازان وطن در جام جهانی فوتبال؛
صعود می‌کردید یا نمی‌کردید، ما فراموشمان نمی‌شود با چه مشقت هایی‌ فقط برای حفظ آبروی ایران خود را به آمریکا رساندید و در سخت ترین شرایط برای شادی ایران و ایرانی جنگیدید.
شما برخلاف همه تیم های حاضر در جام جهانی، بازی تمرینی نداشتید، اردوی تدارکاتی نداشتید، اسکان در محل برگزاری مسابقات نداشتید، تا لحظاتی قبل از بازی ویزا نداشتید، حمایت تمام عیار مردم کشورتان را نداشتید؛ اما بجای همه اینها غیرت و عزت و شجاعت داشتید.
شاید تا چند سال قبل نتیجه مسابقاتتان برایمان از همه چیز مهم تر بود اما حالا معیار هایمان تغییر کرده. سرود ملی خواندید، یاعلی(ع) گفتید، یا زهرا(س) را قبل بازی فریاد زدید، وطن‌فروشان را ناکام گذاشتید و پرچم ایران را در قلب آمریکا به اهتزاز درآوردید. گل های خورده‌تان نیز به فدای گل هایی که کاشتید.


به افتخار هر «انسانِ» باشرف و با‌وطنی که داخل ایران یا بیرون از ایران؛ پای وطنش موند، پای حمایت از تیم‌ ملیِ کشـورش که تو شرایط جنگی، زیر هجمهٔ زامبی‌هایِ بی‌وطن و کارشکنی و بی‌شرفیِ میزبانِ بچه‌کشِ امریکایی زحمت کشید؛ موند، و *«پرچمِ اورجینال»* و زیبایِ ایران رو بالا گرفت؛ باید ایستاد و به لقمهٔ حلالی که سر سفرهٔ پدر و مادرش خورده درود فرستاد.


ملاک و معیار‌‌ما خیلی‌وقته که ایستادن با «وطنه». چه با خوندنِ سرود اصیل و زیبای ملی، چه با ذکرِ یازهرا(س) قبل بازی، چه با عکس بچه‌های میناب و لامرد، چه با بغض یا ذوقِ نتیجه. درود به این اصالت و شرافت🇮🇷!🇮🇷❤