پس از باران تماشا بر گل بادام می چسبد

پس از باران تماشا بر گل بادام می چسبد
دهی دستت به دست من شوی همگام می چسبد
نمک لبخند و بی آلایش، به عشوه ناز بسیارت
بگویی حرف دل بی پرده و ابهام می چسبد
نفس راحت بگویی آنچه در اندیشه می روید
تمام آنچه دل خواهد کنی اعلام می چسبد
عبور از روزهای رفته بر باد و فنا گشته
دل بی غم خوشی از عمر و شیرین کام می چسبد
شوی صیّاد ماهر کبک وحشی را کنی رامَش
بیاندازی دل سرگشته را در دام می چسبد
ببخشی بر غزل بال و پری از جنس شیدایی
به اوج آسمان ها کوچی از این بام می چسد