جان بی جان پرستاری.....

جان بی جان پرستاری.....
فکرش را نمیتوان کرد....هنوز
از شب یلدا یک هفته ای نگذشته....
شبی که در آن یکی از بهترین همکارانم در غروب جانش را بدرقه کردم و در طلوع جان بی جانش را.... اما به راستی برای سردمداران سیستم بهداشت و درمان فوت پرستار مهم است؟؟؟؟؟؟؟
آیا کسی از معاونین وزیر آمد تا ببیند چه شده است...........
در نقطه دیگری از کشور.....
همکار متبحر دیگری در حین احیای یک بیمار به انفولانزای h1n1 مبتلا میشود و به همین راحتی بدرود دنیا میگوید......
به همین راحتی...........
جان بی جان پرستاری دیگر گرفته میشود.......
او در حال نجات جان یک انسان دچار بیماری میشود و میرود....
رفتنی که دیگر برگشتی ندارد....
ما پرستاران هادی نوروزی یا مرتضی پاشایی هم نداریم شاید مرگمان را کسی ببیند.....
ما بازیگر و ورزشکار و موزیسین نیستیم.....
ما پزشک هم نیستیم که برایمان تیم ویژه تشکیل دهند و حتی قوه قضاییه را تهدید کنند....
ما فقط پرستاریم......
تک و تنها......
در شبهای شلوغ بیمارستان به یمن طرح تحول دوستان........
ما پرستاریم......
با کارانه ١/٧ برابر افزایش یافته به لطف طرح تحول دوستان.....
ما پرستاریم.....
با ٣٠مریض .....با ٣٠همراه....با ٣٠ پرونده زنگ زده.....با his....با برگه های اعتبار بخشیشان......
هویت و حیثیت و جانمان در این رشته خدشه دار است و وزیرمان خیلی راحت خطاب به پرستار همکارمان میگوید:
تو خودت کی هستی که بخواهی کمکی داشته باشی؟؟!!!....
مرگ پاداش خوبی نیست برای اینهمه تلاش....
مرگ بیرحمانه ترین پاداش پرستاران مظلوم این سرزمین است....
یک بخیه را یک کشور دیدند....
یک بخیه را یک کشور به سوگ نشستند....
یک بخیه را تمام دنیا خبر دار شدند....
اما جان بی جان پرستار نیشابوری ما را کسی میبیند؟؟؟؟
کسی هست سوال کند؟؟؟؟
چرا و به چه علتی؟؟؟؟؟؟؟
آیا در دنیای مدرن از چنین مرگی به راحتی میگذرند؟؟؟؟؟؟
ساده و راحت بگویم....
ما در چنگال یک آپارتاید اسیریم....
آپارتایدی که اجازه دیده شدن مرگ ماراهم نمیدهد......
این آپارتاید تمام هویت و حیثیت مارا میبلعد.....
برای شکستن این آپارتاید
نمیدانم چه باید کرد؟؟؟؟؟؟؟
اما مرگ همکاران این زنگ هشدار را برایمان به صدا در می آورد که پرست
اری به لبه پرتگاه نزدیک شده است....
مرگ تعرفه گذاری نیست که امروز و فردا شود....
جان بی جان پرستاری را جمع کنید.....