یاد گرفته ام در برابر زشتی‌های آدم ها سکوت کنم!

یاد گرفته ام در برابر زشتی‌های آدم ها سکوت کنم!
بدی هایشان را ببینم و به روی خودم نیاورم...
دیگر می توانم بی مهری ها را تحمل،
بی انصافی ها را هضم،
و بی حرمتی ها را دفع کنم...
بیش از اندازه ساکت و بی تفاوت شده ام!
اما می فهمم،
اما حواسم هست...
فقط بعضی ها دیگر برایم ارزشِ وقت گذاشتن ندارند!
ساکت می نشینم ،نگاه می کنم ،خودشان را که خوب نشانم دادند؛
دورشان را خط می کشم و بی هیچ اشاره ای دور می شوم...
آنقدر دور که روزی هزار بار آرزو کنند که کاش می ماندم و بحث می کردم...
کاش چیزی می گفتم...
کاش سکوت نمی کرد ... سکوت ،سردترین و برّنده ترین سلاحِ آدم هاییست که نمی خواهند شبیهِ دیگران باشند!