ﺑﻮﺩ ﻋﻤﺮﻱ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑِﻨِﺸﻴﻨﻢ

ﺑﻮﺩ ﻋﻤﺮﻱ ﺑﻪ ﺩﻟﻢ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑِﻨِﺸﻴﻨﻢ
ﮐﺎﻣﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﮐﻪ ﺑﺮﺁﻣﺪ ﺑﻨﺸﻴﻦ ﺗﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﭘﺎﮎ ﻭ ﺭﺳﻮﺍ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻳﮏ ﺷﻌﻠﻪ ﺑﺴﻮﺯﺩ
ﺗﻮ ﮐﻪ ﭘﺎﮐﻲ ﺑِﻨِﺸﻴﻦ ﺗﺎ ﻣﻦِ ﺭﺳﻮﺍ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﺑﻲ ﺍﺩﺏ ﻧﻴﺴﺘﻢ ﺍﻣﺎ ﭘﻲ ﻳﮏ ﻋﻤﺮ ﺻﺒﻮﺭﻱ
ﺑﺎ ﺗﻮ ﺍﻣﺸﺐ ﻧﺘﻮﺍﻧﻢ ﮐﻪ ﺷﮑﻴﺒﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﺷﻤﻊ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﺍﺣﻮﺍﻝ ﻣﻦ ﻭ ﺧﻮﻳﺶ ﻣﮕﺮﺩﺍﻥ
ﺧﻠﻮﺗﻲ ﺧﻮﺍﺳﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﺎ ﺗﻮ ﮐﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﻣﻦ ﻭ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺩﮔﺮ ﺍﺯ ﭘﻲ ﺩﺍﻣﺎﻥ ﺗﻮ؟ ﺣﺎﺷﺎ!
ﻧﻪ ﮔﻴﺎﻫﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺩﺍﻣﻦ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﺁﻥ ﻏﺒﺎﺭﻡ ﮐﻪ ﮔﺮَﻡ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺩﺍﻣﻦ ﻧﻔﺸﺎﻧﻲ
ﺑﺮﻧﺨﻴﺰﻡ ﻫﻤﻪ ﻱ ﻋﻤﺮ ﻭ ﻫﻤﻴﻦ ﺟﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ
ﺳﺎﻏﺮﻡ، ﺩﻭﺭﺯﻧﺎﻥ ﭘﻴﺶ ﻟﺒﺖ ﺁﻣﺪﻡ ﺍﻣﺸﺐ
ﺩﺳﺘﮕﻴﺮﻱ ﮐﻦ ﻭ ﻣﮕﺬﺍﺭ ﮐﻪ ﺍﺯ ﭘﺎ ﺑﻨﺸﻴﻨﻢ