گاهي فكر ميكني كه تو داري زندگي را فريب ميدهي و انسان خيل

گاهي فكر ميكني كه تو داري زندگي را فريب ميدهي و انسان خيلي باهوشي هستي. گاهي هم فكر ميكني نه اين زندگي است كه ترا فريب ميدهد و لامذهب خيلي خيلي زرنگ تر از تو است.
بعد زماني مي رسد كه هم تو و هم زندگي دست از فريب دادن همديگر بر مي داريد و سعي ميكنيد همديگر را تحمل كنيد مدارا كردن با زندگي و نديده گرفتن فريب هايش كار آساني نيست. و اينكه در اين فريبها ادغام نشوي و وجودت آميزه اي نشود از تمام ناشناخته هاي به ظاهر شناخته شده. وقتي اصالت وجود خود را دست كم نگيريم، به تمام انسانها احترام خواهيم گذاشت و سعي نخواهيم كرد مدارا كردن انها با زندگي را به
مساله اي سطحي و مسخره و در عين حال مزخرف تعميم دهيم و تعريف كنيم. هيچ كسي نميتواند به قاطعيت بگويد كه چقدرخوشبخت تر از ديگري است. ما انسانها همه سهم هاي خودمان را از خوشبختي به ارث مي بريم. حتي خدايان زميني هم نميتوانند ضمانت كنند كه بعد از يك لبخند واقعي و زيبا، ساعتها گريستن را با تمام اندوهش تجربه نكني.