آنگاه که

آنگاه که
پای رفتنت مرا می بلعید...،
و «دست»آن سرد زمستان مرا در آغوش کشیده بود...،!

و زوزه گرگی از سر ترحم به من ...
سیگاری که دیگر خاموش نشد...
آتشی که دیگر وجودم را نمیسوزاند...

اه....

رفتی....

«من»چه فقیرا در«کلبه جنگلی»خود
زندگی میکنم...
با یادت...

#میم_نریمان