.

.
تو را چه سود
فخر به فلک برفروختن

هنگامیکه هر غبار ِ راه ِ لعنت شده ، نفرینت می کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت

که با یاس ها

به داس سخن گفته ای؟

آنجا که قدم برنهاده باشی

گیاه از رُستن تن میزند

چرا که تو
تقوای خاک و آب را

هرگز باور نداشتی.

فغان ! که سرگذشت ما

سرود ِ بی اعتقاد ِ سربازان ِ تو بود

که از فتح ِ قلعه ِ روسپیان

بازمی آمدند.

باش تا نفرین ِ دوزخ از تو چه سازد

که مادران ِ سیاه پوش - داغ داران ِ زیباترین فرزندان ِ آفتاب و باد -

هنوز از سجاده ها
سربرنگرفته اند
احمد_شاملو