از پاییز همین یک صندلیِ دو نفره‌یِ چوبی ما را بس، که رها

از پاییز همین یک صندلیِ دو نفره‌یِ چوبی ما را بس، که رها شویم از هر آنچه که نامش را دلتنگی نهادیم...