خواستی با من بسازی ٬ گرچه با دستان خالی

خواستی با من بسازی ٬ گرچه با دستان خالی
قصر رویاهایمان را شهربانوی خیالی

دست های کوچک تو ، با خیالاتی خوش آمیخت
تا بهاری را ببافی ، در دل یک خشکسالی

من کنارت می نشستم ، با نواهای محلی
می زدم دف تا برقصد شانه هایت پشت قالی

"شانه هایت را برای گریه کردن دوست دارم"
شانه هایت تکیه گاه " این همه آشفته حالی"

ما برای زندگیمان ، نقشه هایی می کشیدیم
روی قالی نقش می بست آرزوهای محالی