sing for me. p2
برای لحظاتی هر دوی آنها ساکت بودند و فقط در کنار در ایستاده بودند...بعد از چند لحظه، سعی کرد کمی از شوک بیرون بی آید و به واقعیت برگردد، آب دهانش را قورت داد و بالاخره به سختی دهان باز کرد.
_ب...بیا بریم تو اتاقم. پدرم خوابه پس حواست باشه آروم راه بری...
خواست دست پسر را بگیره و اورا به اتاق هدایت کنه، اما با دیدن دست زخمی عشقش، از ترس اینکه آسیبی به او وارد کند عقب کشید، و فقط به سمت اتاق قدم برداشت. پسر آرام با پاهایی که از درد و خستگی گز گز میکردند پشت سر دختر به سمت اتاق قدم برداشت.
بعد از ورود به اتاق دختر دستگیره در را پایین کشید تا بدون تولید صدایی در را ببندد.
_تو همینجا بشین، من میرم جعبه کمک های اولیه رو میارم.
پسر سری تکان داد و آرام روی تخت نشست و منتظر دختر ماند تا شاید او کسی باشد که زخم هایش را تسکین میبخشد. اگرچه شاید زخم های بدنش خوب میشد، اما زخم قلبش را چکار میخواست بکند؟ رشته این افکار با ورود دوباره دختر به اتاق با جعبه ای کوچک در دستش، پاره شد.
_خب، وسایل خیلی حرفه ای نداره ولی به دردمون میخوره.
دختر گفت و نگاهی به پسر آسیب دیده روبرویش انداخت. سرش پایین بود و به دست های زخمی اش نگاه میکرد، هردو میدانستند اشک هایی به اندازه دریاچه را در خودش نگه داشته است.
قلبش به درد آمد، دلش نمیخواست عشقش را اینجوری ببیند، دوست داشت ببیند که خوشحال است و آن لبخند زیبا را نشانش میدهد. مانند همان روز بعد از ظهر، قبل از تمام این اتفاق ها. چند قدمی برداشت و روی تخت کنارش نشست، دستش را آرام روی شانه اش گذاشت که باعث شد از درد کمی به خودش جمع شود.
_متاسفم..
+اشکالی نداره... من خوبم...
قلبش بیشتر ترک برداشت، اینکه آن پسر با وجود این همه درد، باز هم تلاش میکند عشقش را نگران نکند، برایش به طرز وحشتناکی دردناک بود.
_سونگمین... دلت میخواد راجع بهش حرف بزنی؟
پسر ساکت ماند... میدانست اگر کلمه ای از دهانش بیرون بی آید اشک هایش هم همراهش سرازیر خواهند شد.
دختر دستش را روی دست های زخمی پسر گذاشت، اینبار دیگر تردید نکرد و عقب نکشید.
_میدونی هر موقع که بخوای راجع بهش حرف بزنی من بهت گوش میدم...همینجا کنارت میشینم و دستت رو میگیرم...
پسر که انگار حالا کمی قلب زخمی اش نرم تر شده باشد، آرام لب های خشک و سردش را باز کرد و با صدای بی جونی لب زد
+ا... اون.. دوباره کتکم زد..
اشک هایش سرازیر شد و روی گونه ی زخمی و کبودش سر خورد. دختر میدانست که منظور از "او" چه کسی است.
_پدرت؟..
+اون پدر من نیست!... هیچوقت برام پدری نکرد...
پسر اینبار با صدای بلند تری گفت، اشک های بیشتری از چشم هایش خارج میشدند.
دختر آرام جسم زخمی و بی جان عشقش را در آغوش گرفت و در حالی که موهایش را نوازش میکرد اجازه داد خودش را خالی کند.
_ب...بیا بریم تو اتاقم. پدرم خوابه پس حواست باشه آروم راه بری...
خواست دست پسر را بگیره و اورا به اتاق هدایت کنه، اما با دیدن دست زخمی عشقش، از ترس اینکه آسیبی به او وارد کند عقب کشید، و فقط به سمت اتاق قدم برداشت. پسر آرام با پاهایی که از درد و خستگی گز گز میکردند پشت سر دختر به سمت اتاق قدم برداشت.
بعد از ورود به اتاق دختر دستگیره در را پایین کشید تا بدون تولید صدایی در را ببندد.
_تو همینجا بشین، من میرم جعبه کمک های اولیه رو میارم.
پسر سری تکان داد و آرام روی تخت نشست و منتظر دختر ماند تا شاید او کسی باشد که زخم هایش را تسکین میبخشد. اگرچه شاید زخم های بدنش خوب میشد، اما زخم قلبش را چکار میخواست بکند؟ رشته این افکار با ورود دوباره دختر به اتاق با جعبه ای کوچک در دستش، پاره شد.
_خب، وسایل خیلی حرفه ای نداره ولی به دردمون میخوره.
دختر گفت و نگاهی به پسر آسیب دیده روبرویش انداخت. سرش پایین بود و به دست های زخمی اش نگاه میکرد، هردو میدانستند اشک هایی به اندازه دریاچه را در خودش نگه داشته است.
قلبش به درد آمد، دلش نمیخواست عشقش را اینجوری ببیند، دوست داشت ببیند که خوشحال است و آن لبخند زیبا را نشانش میدهد. مانند همان روز بعد از ظهر، قبل از تمام این اتفاق ها. چند قدمی برداشت و روی تخت کنارش نشست، دستش را آرام روی شانه اش گذاشت که باعث شد از درد کمی به خودش جمع شود.
_متاسفم..
+اشکالی نداره... من خوبم...
قلبش بیشتر ترک برداشت، اینکه آن پسر با وجود این همه درد، باز هم تلاش میکند عشقش را نگران نکند، برایش به طرز وحشتناکی دردناک بود.
_سونگمین... دلت میخواد راجع بهش حرف بزنی؟
پسر ساکت ماند... میدانست اگر کلمه ای از دهانش بیرون بی آید اشک هایش هم همراهش سرازیر خواهند شد.
دختر دستش را روی دست های زخمی پسر گذاشت، اینبار دیگر تردید نکرد و عقب نکشید.
_میدونی هر موقع که بخوای راجع بهش حرف بزنی من بهت گوش میدم...همینجا کنارت میشینم و دستت رو میگیرم...
پسر که انگار حالا کمی قلب زخمی اش نرم تر شده باشد، آرام لب های خشک و سردش را باز کرد و با صدای بی جونی لب زد
+ا... اون.. دوباره کتکم زد..
اشک هایش سرازیر شد و روی گونه ی زخمی و کبودش سر خورد. دختر میدانست که منظور از "او" چه کسی است.
_پدرت؟..
+اون پدر من نیست!... هیچوقت برام پدری نکرد...
پسر اینبار با صدای بلند تری گفت، اشک های بیشتری از چشم هایش خارج میشدند.
دختر آرام جسم زخمی و بی جان عشقش را در آغوش گرفت و در حالی که موهایش را نوازش میکرد اجازه داد خودش را خالی کند.
- ۲۰.۳k
- ۲۱ فروردین ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط