P⁵

P⁵


نیمه‌شب بود...

یونگی با صدای گریه‌ی آرومی از خواب بیدار شد.

چشم باز کرد و جیمین رو دید که گوشه‌ی تختش جمع شده بود و توی خواب گریه می‌کرد.

ـ هی... پارک جیمین!

جوابی نشنید.

یونگی کلافه پتو رو کنار زد و نزدیکش شد.

ـ بیدار شو، بچه!

جیمین با وحشت از خواب پرید.

ـ نـ... نه! تـ... توروخدا!

یونگی برای لحظه‌ای خشکش زد.

ـ هی، آروم باش. خواب دیدی.

جیمین با دست‌های لرزون اشک‌هاش رو پاک کرد.

ـ مـ... مامانم کجاست؟

یونگی آهی کشید.

ـ خوابه. فردا می‌بینیش.

جیمین سرش رو پایین انداخت.

ـ مـ... می‌شه امشب چراغ رو خاموش نکنی؟

یونگی چند ثانیه نگاهش کرد.

بعد دوباره روی تخت دراز کشید و چراغ خواب رو روشن گذاشت.

ـ فقط امشب... فهمیدی؟

جیمین لبخند کوچیکی زد.

ـ مـ... ممنون، یونگی...

یونگی چشم‌هاش رو بست.

ـ بخواب، جوجه.