نمونه هایی از سیاست روابط خارجی ایران در زمان ریاست جمهور
نمونه هایی از سیاست روابط خارجی ایران در زمان ریاست جمهوری آیت الله خامنه‌ای
به این خاطره از دکتر بروجردی توجه کنید:
«آخرین سفر خارجی مقام معظم رهبری در دوران ریاست جمهوری، سفر به کشور چین بود. قبل از نشستن هواپیما در فرودگاه پکن، خبر دادند که رهبر چین به شدت مریض است و امکان ملاقات او با حضرت آیت‌الله خامنه‌ای وجود ندارد. آیت‌الله خامنه‌ای نیز تصمیم گرفتند متقابلا یکی دو ملاقات تنظیم‌شده را لغو کنند، چون ملاقات با رهبر چین بسیار مهم بود و می‌بایست انجام پذیرد. نزدیک ساعت ۶ عصر وقت ملاقات با نخست‌وزیر چین بود و آقا فرمودند: من به این ملاقات نمی‌روم!
ما موضوع را به اطلاع چینی‌ها رساندیم. ساعت مقرر فرارسید. همه افراد آماده مذاکره بودند. خبرنگارها ایستاده بودند. اما از ورود هیات ایرانی خبری نشد! خبرنگارها مخابره کردند که در رابطه ایران و چین مشکل جدی ایجاد شده است. مدتی گذشت، ساعت ۵/۶، نخست‌وزیر چین از محل کنگره خلق به محل اقامت رئیس‌جمهور ایران آمد و از همان دور، با صدای بلند گفت: کوچک‌تر به دیدار بزرگ‌تر آمده است! بعد وارد اتاق شد. حدود یک ربع با آقا صحبت کرد و گفت: ما نهایت احترام به مهمان را، بخصوص شخصیتی مثل جنابعالی، وظیفه خود می‌دانیم. مشکل بیماری رهبر چین جدی است و پزشکان ایشان را ممنوع‌الملاقات کرده‌اند. با این حال، ما موضوع ملاقات را بررسی می‌کنیم تا حل شود.
با توجه به وعده نخست‌وزیر چین، آیت‌الله خامنه‌ای پذیرفتند که در جلسه شرکت کنند و با یک ساعت تاخیر در کنگره حاضر شدند و مذاکره انجام شد. روز بعد به آقا گفته شد: با توجه به نامساعد بودن حال رهبر چین، فقط ده دقیقه ملاقات صورت بگیرد که ملاقات در بیست دقیقه انجام شد.»
به این خاطره از زبان مرحوم آیت الله خزعلی هم توجه کنید:
«در لیبی، خیمه‌ای برپا کرده بودند که ارتفاع در ورودی آن خیمه کوتاه بود و به ناچار هرکس می‌خواست وارد بشود، باید خم می‌شد. از طرفی داخل خیمه، روبروی در، عکس قذافی بود؛ یعنی هر کس وارد می‌شد ناخواسته در مقابل عکس قذافی سر خم می‌کرد. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای وقتی می‌خواستند وارد خیمه شوند، به قهقرا(پشت) وارد می‌شوند تا در مقابل عکس قذافی سر خم نکنند».
به این خاطره از دکتر بروجردی توجه کنید:
«آخرین سفر خارجی مقام معظم رهبری در دوران ریاست جمهوری، سفر به کشور چین بود. قبل از نشستن هواپیما در فرودگاه پکن، خبر دادند که رهبر چین به شدت مریض است و امکان ملاقات او با حضرت آیت‌الله خامنه‌ای وجود ندارد. آیت‌الله خامنه‌ای نیز تصمیم گرفتند متقابلا یکی دو ملاقات تنظیم‌شده را لغو کنند، چون ملاقات با رهبر چین بسیار مهم بود و می‌بایست انجام پذیرد. نزدیک ساعت ۶ عصر وقت ملاقات با نخست‌وزیر چین بود و آقا فرمودند: من به این ملاقات نمی‌روم!
ما موضوع را به اطلاع چینی‌ها رساندیم. ساعت مقرر فرارسید. همه افراد آماده مذاکره بودند. خبرنگارها ایستاده بودند. اما از ورود هیات ایرانی خبری نشد! خبرنگارها مخابره کردند که در رابطه ایران و چین مشکل جدی ایجاد شده است. مدتی گذشت، ساعت ۵/۶، نخست‌وزیر چین از محل کنگره خلق به محل اقامت رئیس‌جمهور ایران آمد و از همان دور، با صدای بلند گفت: کوچک‌تر به دیدار بزرگ‌تر آمده است! بعد وارد اتاق شد. حدود یک ربع با آقا صحبت کرد و گفت: ما نهایت احترام به مهمان را، بخصوص شخصیتی مثل جنابعالی، وظیفه خود می‌دانیم. مشکل بیماری رهبر چین جدی است و پزشکان ایشان را ممنوع‌الملاقات کرده‌اند. با این حال، ما موضوع ملاقات را بررسی می‌کنیم تا حل شود.
با توجه به وعده نخست‌وزیر چین، آیت‌الله خامنه‌ای پذیرفتند که در جلسه شرکت کنند و با یک ساعت تاخیر در کنگره حاضر شدند و مذاکره انجام شد. روز بعد به آقا گفته شد: با توجه به نامساعد بودن حال رهبر چین، فقط ده دقیقه ملاقات صورت بگیرد که ملاقات در بیست دقیقه انجام شد.»
به این خاطره از زبان مرحوم آیت الله خزعلی هم توجه کنید:
«در لیبی، خیمه‌ای برپا کرده بودند که ارتفاع در ورودی آن خیمه کوتاه بود و به ناچار هرکس می‌خواست وارد بشود، باید خم می‌شد. از طرفی داخل خیمه، روبروی در، عکس قذافی بود؛ یعنی هر کس وارد می‌شد ناخواسته در مقابل عکس قذافی سر خم می‌کرد. حضرت آیت‌الله خامنه‌ای وقتی می‌خواستند وارد خیمه شوند، به قهقرا(پشت) وارد می‌شوند تا در مقابل عکس قذافی سر خم نکنند».
- ۱.۱k
- ۱۲ مرداد ۱۳۹۵
دیدگاه ها (۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط
