در اين شهر مه آلوده منم تبعيدي و تنها

در اين شهر مه آلوده منم تبعيدي و تنها

عجين با درد و رنجم من گريزي نيست از غمها

غم غربت وجودم را احاطه کرده چون ماري

شدم فرزند تنهايي ز چشمم اشکها جاري

من آن محکوم معشوقم که محبوسم ز چشمانت

به پشت ميله هاي غم منم محتاج دستانت

مرا جرمي اگر باشد پرستش هاي تو بوده

هميشه زجر و آزارم نگاه سرد تو بوده

دل سردت نگار من شکنجه گاه من گشته

نگاه پوچ و بي مهرت ترحم گاه من گشته

کنون در کنج مژگانت به جرم عشق محکومم

دمادم انفرادي و هميشه غرق در خونم

شعر از خودم