چقدر یک آرت میتونهاهم باشه

چقدر یک آرت میتونه......اهم باشه...
خودمو کشیدم..مدل موهامو دیشب اینطوری بسته بودم و لباس مورد علاقمم کشیدم باهاش
وضعیت روحی روانیم اصلا خوب نیس
همش فلش بک میزنم به گذشته....
حس میکنم دیگه نمیتونم فعالیت کنم
اگه بخوام واقعیتو بگم
از همه متنفرم
فقط به فکر خودشونن
بهم گیر میدن و براشون مهم نیس چه احساساتی دارم
بهم توجه نمیکنن
و هی منو از قصد یاد گذشته میندازن
حرفامو و اتفاقاتی که برام افتادرو به هیچ جاشون نمیگیرن
فقط میگن چقدر صورتت جوش داره چقدر چاقی چقدر صورتت شبیه تخم مرغه
مگه تقصیر منه؟؟؟؟
من اصلا شکم ندارم اون جای رحممه چجوری تو بهم میگی چاق؟؟؟؟؟
چرا واقعا؟
چرا انقدر بی رحمید؟
چرا هروقت شبیه خودتون رفتار میکنم بهم میگید بدون فکر کردن حرف میزنم؟
چرا وقتی احساسات واقعیمو نشون میدم که چقدر اظطراب دارم و بخاطرش الکی میخندم تا شما ناراحت نشید و با خندیدنم شبیه دیوونه ها میشم بهم میگید پیکمی؟
اصلا براتون مهم هستم؟؟؟؟؟یا فقط یک وسیله ام که فقط بهتون عشق بورزم و حالتونو خوب کنم؟؟؟یا حرفای چرندتونو گوش بدم و پشت بقیه حرف بزنم؟؟؟؟؟؟؟
چرا؟؟؟؟
چرا اینطورید؟؟؟؟
چرا خدا کمکم نمیکنه؟؟؟؟
چرا باید از یک دختری که همیشه به خودش انرژی مثبت میداد به این تبدیل شم؟؟
چرا هیچ جارو ندارم گریه کنم؟؟همتون همه جا هستین حتی تو دستشویی هم در میزنید میگید داری چه غلطی میکنی اصا میدونی من دارم گریه میکنم از دست روانی بازیات؟؟؟؟؟
چرا؟؟؟؟
چرا حتی وقتی پیش تراپیست مدرسه هم رفتم طرف اونو گرفت؟؟
چرا میترسم خودمو خلاص کنم از دنیا؟؟چرا باید دلم تنگ شه واسه این دنیای بی رحم؟؟
چرا فقط بهم اخم میکنی و بد نگاهم میکنی؟؟
چرا همش میگی فقط تو گوشیتی؟؟میدونی اگه تو گوشیم نباشم چقدر افکاراتم اذیتم میکنن؟؟چقدر گریم میگیره و بغضامو نگه میدارم و قفسه سینم درد میگیره
...اینو میدونی؟؟؟؟
میدونی که حتی نفس کشیدن برام سخت میشه و سر گیجه میگیرم؟؟؟؟؟؟؟
میدونی؟؟؟
اصا پرسیدی چرا انقدر آروم شدی و رفتارت تغییر کرده؟؟؟
چرا فقط بلدی بهم بگی چقدر جوش داری و معتاد گوشیتی؟؟؟؟
چرا...؟
چراااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
چرا انقدر بهتون حسودیم میشه؟؟؟
چرا انقدر پز چیزایی رو میدید که من ندارم؟؟؟؟؟
از همتوننن متنفرمممم کثافتاااا

(با شماها نیستم....با آدمای بی رحمم که به فکر خودشونن)