از دور دوستش داشتم وبا آن همه شلوغی

از دور دوستش داشتم وبا آن همه شلوغی...
دوست داشتنم به چشمش نمی آمد
صبح چشمانم را به یادش باز میکردم و
شب روی هم میگذاشتم
گاهی میشد ساعتها مینشستم پشتِ میز کافه و
از دور،تمامِ حرکاتش را زیرِ نظر میگرفتم
میخندید،میخندیدم
اخم میکرد،درهم میرفتم...
بالاخره یک روز دوست داشتنم را جمع کردم
تمام قد روبه رویش ایستادم و
یکجا به پایش ریختم!
جوابِ من "مرسی" نبود...اما شنیدم!
جوابِ من "پوزخند" نبود...اما دیدم!
آنجا بود که فهمیدم چرا دور بودن های نزدیک را بیشتر دوست دارم...