شعری از مجموعه گل باوینه(دنگ اول)

شعری از مجموعه گل باوینه(دنگ اول)

او گنهکار اول حضرت آدُم کُجِنه

هو که وَندِه گُنهِس گَردِنِ گَندم کُجِنه

اِخوم اَمشو دو کلوم حرفِ حساوِس بزنُم

سری اَمشو مِنِ او کهنه کِتاوِس بِزنُم

      قول حافظ گُدِنی روضه ی رضوانِ فُروحد

تَشی وُرکِرد و زِ او باغِ بهشتی هو گُروحد

بشر آمُخت ز قابیل که گِووسه بکُشه

کی به گردن اِگِره تا بگوهه دووم تُرُشه

دَنگِ اَوَل ز خُسون بی که زمینی اِبیدن

آسمون هِشتِن و لیشی که اِبینی اِبیدن

خوشی زِی بی به زیرِ تِلِه ی حَوا او زَمون

مست اِوی بی که نِها حوشه ی زردی به دُهون

هو کُلَه اولی نِ مِن سرِ آدَم تَپنید

تَش گِرِهدِه همو روز هو مَنی چِفدِر ایچید

اَر مونُم زیرِ سرِ زینه بی او نَشقه ی شیم

همو پَل کَنده ی پِر زِیده ی بی خیر و شِکیم