فن فیکشن جونگ کوک ( بغل دستی )
پارت ۶:
بعد از اون روز کنار پنجره، انگار یه چیزی توی رابطهت با جونگکوک تغییر کرده بود. حالا وقتی سر کلاس مینشستی، بیشتر حواست به اون بود تا درس. حتی وقتی معلم اسمشو صدا میزد، تو ناخودآگاه گوشهات تیز میشد.
اون روز بعد از مدرسه، بارون گرفته بود. حیاط مدرسه تقریباً خالی شده بود و بیشتر بچهها زود رفته بودن. تو ایستاده بودی زیر سایهبان، کیف به دوشت، منتظر بودی بارون آرومتر بشه. همون موقع دیدی جونگکوک از در اومد بیرون. موهاش کمی خیس شده بود و دستاشو توی جیب هودیش فرو کرده بود.
تا نگاهت بهش افتاد، لبخند محوی زد.
– "هنوز نرفتی؟"
تو شونه بالا انداختی:
– "نه، نمیخوام خیس بشم. تو چی؟"
– "منم همین."
چند لحظه سکوت شد. فقط صدای بارون بود. بعد، بدون اینکه نگات کنه، گفت:
– "میدونی… بعضی وقتا دلم میخواد همینجوری بارون بیاد و همه صداها رو ببره. چون وقتی همهچی ساکته، افکار آدم بیشتر داد میزنن."
بهش نگاه کردی. لحنش جدی بود. پرسیدی:
– "چه افکاری؟"
جونگکوک کمی مکث کرد، انگار مطمئن نبود باید بگه یا نه. بعد آه بلندی کشید.
– "مثلاً… اینکه همیشه باید قوی باشم. همه ازم انتظار دارن بهترین باشم—چه توی ورزش، چه توی درس. انگار هیچوقت اجازه ندارم خسته بشم."
نگاهشو به بارون دوخته بود. تو هم فقط ساکت شدی و گوش دادی. اون ادامه داد:
– "گاهی حس میکنم حتی خونوادهم هم بیشتر به نتیجه اهمیت میدن تا خود من. همهچی براشون یه مسابقهست."
کلماتش سنگین بودن. برای اولین بار حس کردی پشت اون چهرهی خونسرد و ساکتش، یه عالمه فشار و تنهایی قایم شده. دستتو روی بند کیف فشردی و آروم گفتی:
– "جونگکوک… لازم نیست همیشه قوی باشی. حداقل… جلوی من نه."
اون بالاخره برگشت و بهت نگاه کرد. چشمهاش خسته بودن، ولی یه برق کوچیک توشون بود—انگار بعد از مدتها کسی رو پیدا کرده که میتونه جلوی اون خودِ واقعیش باشه.
بعد از اون روز کنار پنجره، انگار یه چیزی توی رابطهت با جونگکوک تغییر کرده بود. حالا وقتی سر کلاس مینشستی، بیشتر حواست به اون بود تا درس. حتی وقتی معلم اسمشو صدا میزد، تو ناخودآگاه گوشهات تیز میشد.
اون روز بعد از مدرسه، بارون گرفته بود. حیاط مدرسه تقریباً خالی شده بود و بیشتر بچهها زود رفته بودن. تو ایستاده بودی زیر سایهبان، کیف به دوشت، منتظر بودی بارون آرومتر بشه. همون موقع دیدی جونگکوک از در اومد بیرون. موهاش کمی خیس شده بود و دستاشو توی جیب هودیش فرو کرده بود.
تا نگاهت بهش افتاد، لبخند محوی زد.
– "هنوز نرفتی؟"
تو شونه بالا انداختی:
– "نه، نمیخوام خیس بشم. تو چی؟"
– "منم همین."
چند لحظه سکوت شد. فقط صدای بارون بود. بعد، بدون اینکه نگات کنه، گفت:
– "میدونی… بعضی وقتا دلم میخواد همینجوری بارون بیاد و همه صداها رو ببره. چون وقتی همهچی ساکته، افکار آدم بیشتر داد میزنن."
بهش نگاه کردی. لحنش جدی بود. پرسیدی:
– "چه افکاری؟"
جونگکوک کمی مکث کرد، انگار مطمئن نبود باید بگه یا نه. بعد آه بلندی کشید.
– "مثلاً… اینکه همیشه باید قوی باشم. همه ازم انتظار دارن بهترین باشم—چه توی ورزش، چه توی درس. انگار هیچوقت اجازه ندارم خسته بشم."
نگاهشو به بارون دوخته بود. تو هم فقط ساکت شدی و گوش دادی. اون ادامه داد:
– "گاهی حس میکنم حتی خونوادهم هم بیشتر به نتیجه اهمیت میدن تا خود من. همهچی براشون یه مسابقهست."
کلماتش سنگین بودن. برای اولین بار حس کردی پشت اون چهرهی خونسرد و ساکتش، یه عالمه فشار و تنهایی قایم شده. دستتو روی بند کیف فشردی و آروم گفتی:
– "جونگکوک… لازم نیست همیشه قوی باشی. حداقل… جلوی من نه."
اون بالاخره برگشت و بهت نگاه کرد. چشمهاش خسته بودن، ولی یه برق کوچیک توشون بود—انگار بعد از مدتها کسی رو پیدا کرده که میتونه جلوی اون خودِ واقعیش باشه.
- ۲.۲k
- ۰۱ شهریور ۱۴۰۴
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط