چه ساده در میان خنده های دیگران با گریه به دنیا می آییم ،
چه ساده در میان خنده های دیگران با گریه به دنیا می آییم ، و در گوشمان اذان می خوانند ؛ و چه ساده در میان گریه های دیگران از دنیا می رویم ، و برایمان نماز می خوانند... در این میان معمایی است به نام زندگی ، آن هم چه کوتاه... به فاصله یک اذان تا یک نماز . . . ،یادمیکنیم باقرائت فاتحه ای ازتمامی مسافران این فاصله کوتاه
- ۹۴۲
- ۳۰ فروردین ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۱۵)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط