تقدیر صادق زیباکلام از حجت‌الاسلام والمسلمین علی‌اکبر ناط

تقدیر صادق زیباکلام از حجت‌الاسلام والمسلمین علی‌اکبر ناطق‌نوری در پی بخشش عبدالرضا داوری

بسمه‌تعالی
جناب حجت‌الاسلام آقای علی‌اکبر ناطق‌نوری
ریاست محترم بازرسی ویژه نهاد مقام معظم رهبری
با سلام و تحیات از منتی که بر بنده نهادید و با پذیرش تقاضای شفاعتم در خصوص آقای دکتر عبدالرضا داوری(دست راست رسانه‌ای آقای دکتر محمود احمدی‌نژاد) مانع از اجرای سه سال محکومیت زندان مشارالیه شدید، واقعاً سپاسگزارم. حقیقتش را بخواهید خود آقای دکتر داوری هم خیلی مطمئن نبودند که جنابعالی وساطت بنده را بپذیرید و شکایتتان دایر بر توهین و افتراء از ایشان را پس بگیرید. به بنده ناامیدانه گفتند که اشخاص نزدیک‌تر و به‌مراتب از بنده مهم‌تر وساطت کرده بودند اما ازآنجاکه توهین و افترائات منتشره در سایت منتسب به آقای دکتر داوری و نزدیکانشان علیه جنابعالی واقعاً خلاف واقع می‌بوده‌اند رضایت نمی‌دهید. بنده همان‌طور که خدمتتان به هنگام تقاضای شفاعتم معروض داشتم ارائه هر توضیحی را در خصوص نداشتن هیچ‌گونه مراوده سیاسی یا غیر آن با آقای دکتر داوری و طیف فکری ایشان را غیرضروری می‌دانم. درعین‌حال هم، چه امروز و چه در زمانی که ایشان و یارانشان در قدرت بودند دکتر داوری را انسانی مؤدب می‌شناسم و به یادم نمی‌آید هتاکی از ایشان نسبت به مخالفین سیاسی‌شان دیده باشم. در خصوص پذیرش شفاعت بنده نیز همچون خود آقای دکتر داوری تردید جدی داشتم که با اوصافی که ایشان از تلاش‌های ناموفق قبلی‌شان می‌کردند، پادرمیانی‌ام به جایی برسد. حقیقتش وقتی آقای داوری تماس گرفتند و گفتند که جنابعالی درست در دقیقه نود و در آستانه ورودشان به زندان آن‌هم به‌حکم جناب قاضی صلواتی از شکایتتان صرف‌نظر کرده‌اید باورم نمی‌شد.
جناب ناطق‌نوری عزیز
اگر هرکس نداند حضرت‌عالی می‌دانید که بنده نه کاره‌ای هستم و نه یال و کوپالی دارم. می‌ماند اینکه جنابعالی به جایگاه یک معلم احترام گذارده و ارزش قائل شدید و رویم را زمین نیانداختید. تهرونی‌های قدیم اصطلاحی داشتند بنام «مرام». کار شما مصداق «مرام گذاشتن» بود. گذشت جنابعالی از منظر دیگری هم قابل‌تأمل است. در جامعه‌ای که کرامت، رفاقت، گذشت، عزت مداری، احترام، بزرگ‌تری، کوچک‌تری، محبت و بسیاری دیگر از بدیهیات اولیه اخلاقی مدت‌هاست که از آن رخت بربسته و در عوض اصرار بر انتقام، خرد کردن، له کردن، افشاگری، بی‌حرمتی به صغیر و کبیر، پروا نکردن از هیچ توهین، افتراء، افتعال و اقماع، زدن، به زانو و از پای درآوردن رقیب و مخالف سیاسی در آن بدل به هنجارهای عادی شده، عمل شما قطعاً واجد ارزش بیشتری می‌شود. آن‌هم در حق «دوستانی» که به هنگام سرمستیِ قدرت، پروایی از تحقیر و تثریب شما نکردند و جالب است که امروز به شما پناه آورده‌اند؛ و شما بی‌هیچ ادعا و منتی بخشیدید.
ایام به کام باد
صادق زیباکلام
هشتم آبان ماه یک هزار و سیصد و نودوچهار