لعنت به خیابان پر از کاج قدیمی

لعنت به خیابان پر از کاج قدیمی
لعنت به همه خاطره های بد و خوبش
لعنت به من و بغض فروخورده ی سردم
لعنت به همین شهر و دم صبح و غروبش


پاییز و زمستان و غم و بارش باران
آهنگ فروغی و تب و خانه ی خالی
در غربت این مهلکه و گیجیٍ ممتد
عکسی که به من زل زده در قاب خیالی

تختی که درآن رد نفسهای تو مانده
آوار خیال و شب و آغاز سیاهی
پیراهن زردی که از آن خاطره دارم
چشمان تو و یاد تو بن بست تباهی

من ماندم و یک مقبره از حرف نگفته
در حنجره ی ملتهبم جای نفس ها
هر لحظه به دوش من بیچاره نشاندی
یک خستگی مزمن وتابوت هوس ها

گفتم که ببارم همه ی زندگیم را
برشانه ی سرسخت کویری تک و تنها
باید که تو را گل بدهد دامنه ی دشت
نایاب ترین لحظه ی رویایی دنیا