ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻛﻪ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﻛﻮﭼﺖ

ﻫﻨﮕﺎﻣﯽ ﻛﻪ ﺁﻭﺍﺯﻩ ﻛﻮﭼﺖ
ﺑﯽ ﻣﺤﺎﺑﺎ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺷﺐ ﻣﯽ ﭘﻴﭽﺪ
ﺳﻜﻮﺕ
ﺩﺍﻏﯽ ﺍﺳﺖ ﺑﺮ ﺯﺑﺎﻥ ﺳﺎﻳﻪ ﻫﺎ
ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﻳﺎﺩﺕ
ﺷﺮﺭﯼ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺮ ﻗﺎﻣﺖ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻫﺎﯼ
ﺍﺷﮏ
ﺍﻳﻦ ﺟﺎ ﻣﻴﺎﻥ ﻏﻢ ﺁﺑﺎﺩ ﺗﻨﻬﺎﻳﯽ
ﺑﻪ ﺍﻣﻴﺪ ﺍﺣﻴﺎﯼ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﺍﯼ ﻣﺘﺮﻭﻙ
ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮔﺮﻳﺒﺎﻥ ﮔﻴﺮ ﺁﻓﺘﺎﺑﻢ
ﻭ ﺷﺐ ﻫﺎ
ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﺩﺍﻣﻦ ﻣﻬﺘﺎﺏ
ﻧﻤﯽ ﮔﻮﻳﻢ ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﻢ ﻧﻜﻦ ﻫﺮﮔﺰ
ﻭﻟﻲ ﮔﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﻳﺎﺩ ﺁﻭﺭ
ﺭﻓﻴﻘﯽ ﺭﺍ ﻛﻪ ﻣﻴﺪﺍﻧﻢ ﻧﺨﻮﺍﻫﯽ ﺭﻓﺖ ﺍﺯ
ﻳﺎﺩﺵ