ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ...

ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ، ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﻢ ...
ﺷﺎﯾﺪ ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﻤﮕﺸﺘﻪ ﯼ ﺍﺯﻟﯽ ﻣﻦ ﺑﺎﺷﯽ.
ﻫﻤﺎﻥ ﻧﯿﻤﻪ ﯼ ﮔﻤﺸﺪﻩ ﯼ ﺭﻭﺡ ﻧﺎ ﺁﺭﺍﻣﻢ.
ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻠﺒﺶ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭﯼ ﻫﺮﭼﻘﺪﺭ ﮔﺸﺘﻢ،
ﻧﯿﺎﻓﺘﻢ ﻭ ﻧﺎﮔﺰﯾﺮ ﺍﯾﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﻓﺴﺎﻧﻪ ﺑﻮﺩﻧﺶ.

ﻫﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺒﻮﺩ
ﻭﻟﯽ ﺑﻮﺩﻧﺶ ﻧﺎﮔﺮﯾﺰ ﺑﻮﺩ ﻭ ﻣﯽ ﺍﺭﺯﯾﺪ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻮﺩﻧﻬﺎ ﻭ ﺩﺍﺷﺘﻨﻬﺎ...
ﻧﺎﺯﻧﯿﻦ،
ﻣﻦ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻡ
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﻃﻮﻻ‌ﻧﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻃﻠﺒﺖ ﻭ ﺑﯽ ﺗﻮ ﭘﯿﻤﻮﺩﻡ.
ﺩﯾﮕﺮ ﺭﻣﻘﯽ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﻧﻤﺎﻧﺪﻩ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﻨﻢ؛
ﭘﺲ ﻣﻬﺮﺑﺎﻧﻢ،
ﺧﻮﺩﺕ ﺑﺎ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﺑﻮﺩﻧﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯾﻢ ﺍﺛﺒﺎﺕ ﮐﻦ ﻭ ﺑﺎﺵ ﺗﺎ ﺑﺎﺷﻢ...