تا نبارد باران

تا نبارد باران
این دل بی سامان
قصه ی غصه ی دردش نیاید به زبان
پس ببار ای باران
به قدر لحظه ای هم نگیری آرام
تا که این درد فرو رفته گشاید راهی
حاصلش هم
شعرکی خیس و دلی عاشق و
بغضی بی قرار
وه در این مهمانی
جای تو خالیست
هم نوا با دل من
آسمان بارانی است
وای بر ما اگر
صاف گردد آسمان و نیاید باران