مَرا دَردی است اندر دل ، که گَر گویَم زَبان سوزَد

مَرا دَردی است اندر دل ، که گَر گویَم زَبان سوزَد

وَگَر پِنهان کُنَم تَرسَم ، که مَغز استخوان سوزَد