شعرها

شعرها


بودنشان را مدیون


نبودن تواند


تو که هستی


زندگی که خوب است


شعر از لبِ شاعر چنان می افتد


که غذا از دهان


که برگ از درخت


که کسی از چشم کسی!!!!!!!!!!!!!