ای وای به حال دلم از بس که تو را خواست

"ای وای به حال دلم از بس که تو را خواست"
از مهر و وفا ، خانهء خود را همه آراست

گفتی تو هنوز عاشق من هستی و شیدا ؟
گفتم نظر دل که ز رخساره ، هویداست

افتاده چنان فاصله بین من و دلدار
کاین فاجعه از شعر و غزل ، بر همه ، پیداست

ذهنم شده درگیر و دگر نیست توانم
با دل همه شب تا به سحر ، مساله ، دعواست

چشمان تو آیینه مهرند و محبت
مستی من از جام می و چشمه میناست

با پنجره هر شب سخن از مکر زمانه است
در سینه سوزنده ام آتشکده برپاست