امشب چه غمگنانه مهتاب برپیشانی سرخت نشسته است "شلم"

امشب چه غمگنانه مهتاب برپیشانی سرخت نشسته است "شلم"
ازشیون بلوطها
حنجره کوهستان دریده شد
ریشه های سوخته ات چنگ درجان خاک
کدام بی پناهی رافریادمیکنند؟
کبکهای خرامان آشیان بربادرفته ات کجایند؟
شورشکفتن دردل دانه ها خشکید
وبرپیشانی ناتوانی من عرق شرم آتش درونم راخاموش نخواهدکرد
درعزای توای عروس سیاه پوش
ستارگان این شب خسته خون خواهندگریست
آنکه قامت سبزت را فروشکست
دست روزگارقامتش رافروخواهدشکست