درویشم و از مرگ خودم ترس ندارم

درویشم و از مرگ خودم ترس ندارم
پاییزم و غم دیده ز هر عید و بهارم

یک گوشه نشستم گذره عمر ببینم
پوسیده شدم خسته و پر گرد و غبارم

وصله تو شده فکرم و ترسم ز همین‌ست
من عاشق صیادم و خود صید و شکارم

من در قفست مانده ولی صبر ندارم
من تشنه ی پروازم و محکومِ حصارم

شعرم که خلاصش همه شد مصرع آخر
من ابر پر از بارم و خواهم که ببارم

ابر پر گریه | تَوَهُم 👳🏻‍♂️🖤