«اهل خلوت، الفتی با «شب» دارند و اهل عزلت نیز. «عزلت»، به

«اهل خلوت، الفتی با «شب» دارند و اهل عزلت نیز. «عزلت»، به‌معنی دوری جستن از غوغای خلق و زمانه، همیشه مطلوب نیست بلکه در برهه‌ای از زمان برای هر سالکی تجربۀ آن لازم است.
اما «خلوت»، جدایی گزیدن از خود است، یعنی دوری گزیدن از مشتهیّات، آرزوها، تمنّیّات، و تصوراتی که در ذهن ما بافته می‌شود، یا شخصیتی که انسان با خیال برای خود ساخته است، و گاه با شخصیت واقعی او بسیار فاصله دارد و در خلوت‌گزینی این فاصله برداشته می‌شود.
خلوت‌گزینی نیاز به گوشه‌ای دور از خلق ندارد؛ می‌توان در جمع هم به آن دست یافت اگر با خود «صدق» داشته باشیم. روزه یعنی همان خلوت گزیدن با خود. رمضان فرصت خوبی است که این خلوت دست می‌دهد.