با ریل‌های پشتِ پرده تبانی کن

با ریل‌های پشتِ پرده تبانی کن
دست بی‌انداز مقصد را و
پاپوش بدوز به پای قطارها
قبل از آن که
حـــــرفی برای رفتن داشته باشند..
سوزن‌بان شو
در ایستگاهی که
بی‌کسی‌هایش از ریل بالا می‌رود..

سوزن‌بان شو
در درکِ ترس‌های زیر پوستیِ ایستگاهی پرت
که مبادا آخرین قطار هم
ریل را جــــــدی بگیرد و چشمش را
روی دلبستگی‌های ایستگاه ببندد..

سوزن‌بان شو
و ناامید کن قطار را
نه از رفتن که از مقصد...

سوزن‌بان شو
و دست به سر کن قطار را
تا در انتهای ریل.. هـــــدر نرود...