شاید هنوز هم

شاید هنوز هم
در پشت چشم‌های له‌شده، در عمق انجماد
یک چیز نیم‌زنده‌ی مغشوش
بر جای مانده بود
که در تلاش بی‌رمقش می‌خواست
باور کند صداقتِ آواز آب را
شاید
شاید ولی چه خالی بی‌پایانی
خورشید مرده بود...
دیدگاه ها (۲)

چگونه باور کنیم دیگر صدای خنده‌هایتان در کوچه‌های زندگی نمی‌...

کاش می‌شد... از بوها، صداها، آغوش‌ها و جای خالی آدم‌ها عکس گ...

زیرِ بغلش را گرفتند…اما داغِ دلش را هیچ‌کس نمی‌توانست بردارد...

' در این اتاق ، زمان ایستاده است . قابِ عکسِ رویِ میز ، آخری...

آدم‌ها فکر می‌کنند رفتن، نقطه‌ی پایانِ یک رابطه است؛ اما حقی...

پاییز که می‌رسد، انگار کسی در دوردست‌ها آهنگ دلتنگی‌اش را بر...

آینده ما روشن و دلنشین خواهد بود، اگر بتوانیم ارزش هر لحظه‌ی...

و شاید سرنوشتش این بود که این‌گونه بمیرد. آری، سرنوشت این بو...

اهل کاشانم روزگارم بد نیست ...

«بعضی شعرها را که می‌خوانی، انگار کسی از پشتِ پرده‌های غبارآ...

در حال بارگزاری

خطا در دریافت مطلب های مرتبط