یه حس مبهم!!!:

یه حس مبهم!!!:
آدما به همون اندازه که قد می‌کشن، حسرتای زندگیشونم بزرگتر می‌شه...
آرزوهاشونم کوچکتر.
انقدر که یادشون می‌ره از زندگی چی می‌خواستن.
یه روز به خودشون میان و می‌بینن،
فقط صبر کردن... صبر.
تو باور نمی‌کنی که دوست داشتنت،
چقدر من رو صبورتر کرد.
من هنوزم، تنها پیاده‌روی می‌کنم.
هنوزم با خودم حرف می‌زنم.
هنوزم چاییم رو تلخ می‌خورم
و بعد از ظهرا، از پنجره‌ی اتاقم،
به آدمایی که شبیه تو نیستن، خیره می‌شم.
به تو فکر می‌کنم، به تو..
و اینکه چقدر به دیدن آدمی شبیهت،
حتی از دور، قانعم.
حقیقت اینه که زندگی کردن،
از نبودنت سخت‌تر نیست.