بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
پاسخ قسمت سوم :
5- نقاد - نقد کننده، نباید بلندگوی دشمن باشد؛ نباید ابزاری برای فرافکنی حملات و شبهه‌پراکنی و جوّسازی آنها گردد و نباید آب به آسیاب دشمن بریزید.
ممکن است دشمن، در حملات خود، حرف درستی بگوید، اما هدفش از طرح آن، دشمنی باشد و اهداف دیگری را در نظر داشته باشد، چنان که امیرالمؤمنین، امام علی علیه السلام در پاسخ برخی از شعار های خوارج فرمودند: كَلِمَةُ حَقّ يُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ - این سخن حقى است كه هدف باطلى از آن اراده شده است -یا- سخن حقی که باطلی از آن اراده شده است. (نهج البلاغه، حکمت 198)
6- دقت به حقوق و قوانین، از ضروریات نقد سالم می‌باشد؛ برخی به بهانۀ نقد، هر چه به دهن‌شان می‌آید می‌گویند، یا هر چه به قلم‌شان می‌ریزد می‌نویسند، برای نقد خود هیچ دلیلی ندارد، تهمت و افترا و فحاشی را نیز به آن می‌ افزایند، اما به محض آن که طرف مقابل شکایت می‌کند، می‌گوید: آزادی نیست و کسی نمی‌ تواند نقد کند!
امام خامنه‌ای : بعضی از دوستان انتقادهایی کردند که خب خوب است، بسیاری از انتقادها هم به‌جا است، منتها لحن انتقاد را خیلی تند نکنید، یعنی دو چیز را توجّه داشته باشید: یکی اینکه در انتقادها سعی کنید که نقطه‌ ضعف به طرف مقابلتان ندهید؛ یعنی جوری حرف نزنید که بتوانند شما را در مرجع قضائی محکوم کنند؛ این را توجّه داشته باشید؛ من شاید یک بار، یا دو بار دیگر در جمع جوانها این را تذکّر داده‌ام؛ توجّه داشته باشید جوری حرف نزنید که مورد استفاده‌ی طرف مقابل قرار بگیرد برای محکوم‌ کردن قضائی شما‌. دوّم اینکه از افراط و تفریط در بیان بپرهیزید...(1398/02/01)
7- و بالاخره آن که نقد کننده، باید تحمل شنیدن پاسخ را نیز داشته باشد و اگر درست بود، بپذیرد و با تعصب بی‌جا، عناد نورزد.
برخی، در نقادی دشمنی دارند، برخی نیز دشمنی ندارند، اما هدف‌شان از نقد دیگران، مطرح کردن خودشان می‌باشد؛ لذا نه تنها به هیچ وجهی شنوا و پذیرندۀ پاسخ نیستند؛ بلکه سریعاً به پاسخگو یا مدافع می‌تازند و به او نیز افتراهایی چون: متعصب بودن - دگم بودن - نادان بودن - وابسته بودن و می‌زنند و حتی اهانت و فحاشی می‌کنند؛ در حالی که معلوم می‌شود خودشان نه تنها علم و آگاهی ندارند، بلکه بسیار بی‌ تحمل، متعصب، دُگم، بی‌ادب و فحاش می‌باشند! (پایان)